تکین، فاطمه عباسی: «خانه محمد کنواطی» سرپناهی آرام و آرام برای یک خانواده سه نفره است که با طراحی متفاوت خود توانسته نظر حاکمان سخت گیر را به خود جلب کند. داستان این خانه با یک پیوند عاطفی آغاز می شود. صاحب خانه می خواست تا حد امکان نزدیک خانه مادرش زندگی کند. به همین دلیل معماران این بنا را در زمینی در کنار خانه مادر پیر به گونه ای طراحی کردند که آن را مستقل کرده و دلتنگی را کاهش دهد. برخلاف بسیاری از خانههای امروزی که طبقات را روی هم چیدهاند، این خانه در یک طبقه گسترده شده است تا اعضای خانواده بتوانند یکدیگر را بیشتر ببینند و از فضای صمیمیتری لذت ببرند.
اما جادوی واقعی این خانه زمانی آشکار می شود که وارد آن شوید. در حالی که نمای بیرونی خانه مانند یک مکعب سفید به صورت هرمتیک مهر و موم شده است تا از آفتاب سوزان و گرد و غبار جلوگیری کند، فضای داخلی خانه دنیای دیگری است. در وسط اتاق نشیمن، یک باغ واقعی با درختان موز بلند وجود دارد! سقف بالای این باغ از شیشه ساخته شده است و نور نرم و کنترل شده خورشید به داخل آن می تابد. تصور کنید روی مبل نشسته اید و به جای اینکه به دیوار نگاه کنید، برگ های سبز درختان را می بینید که در خنکی کولر حرکت می کنند.
این طرح هوشمند که در آب و هوای جنوبی شارجه ساخته شده و زیبایی چشم نوازی دارد، از چشم کارشناسان دور نماند و این پروژه توانست به مرحله پایانی «جایزه معمار 97» راه پیدا کند. افتخار نشان می دهد که برای داشتن خانه ای رویایی نیازی به تجملات عجیب و غریب نیست، کافی است زبان طبیعت و نیازهای خانواده را درک کنید.
منبع : خبرگزاری hamshahrionline
